6 augustus 1945, kwart over 8 ’s ochtends. Dat was het tijdstip waarop de atoombom ‘Fat Boy’ boven Hiroshima ter ontploffing werd gebracht. Een bom die uiteindelijk van 140.000 slachtoffers het leven zou kosten. Een tragische gebeurtenis. Het Hiroshima Peace Memorial Museum dat we deze ochtend bezoeken staat in het teken van deze gebeurtenis. Een van de dingen die mij gelijk opvalt aan het museum is de objectiviteit waarmee gebeurtenissen worden beschreven. Er wordt geen schuldige aangewezen. Wie of wat er ook schuldig is maakt niet uit. Het museum heeft maar een boodschap en dat is dat zoiets nooit meer mag gebeuren.
Promotion Hall’, was al voor de atoombom een icoon van Hiroshima.
In anderhalf à twee uur lees ik de verhalen waar het museum mee gevuld is. Verhalen over mensen die de atoombom overleefd hebben en vertellen wat zij hebben gezien of meegemaakt. Het museum is op zijn zachtst gezegd indrukwekkend: van de kindertekening met een dorstige vrouw die de neervallende zwarte regen met haar mond probeert te vangen, tot de bijna buitenaards-lijkende stukken aan elkaar gesmolten glas en metaal. Na het museum lopen we naar de memorial hall, waar foto’s zichtbaar zijn van de slachtoffers: hele families die zijn weggevaagd door de bom. Tenslotte brengen we een bezoekje aan de ‘Atomic Bomb Dome’, een van de weinige structuren die is blijven staan.
Gelukkig is er vandaag ook ruimte voor iets lichtere kost. Na de wandeling door het Peace Park komen we uiteindelijk uit bij het fotogenieke Hiroshima Castle. Helaas niet meer het oorspronkelijke kasteel, maar een replica. Binnen in het kasteel is een museum waarin de geschiedenis van Hiroshima van vóór de tweede wereldoorlog wordt tentoongesteld. In de verschillende vitrines staan samoerai-outfits en zwaarden tentoongesteld. Op de bovenste verdieping is er een mooi uitzicht over de stad.
Hiroshima is een hele andere stad dan Tokyo. Tokyo is een spaghetti van straten, metrolijnen en bouwwerken. Tokyo lijkt daarmee heel erg op de Europese steden, waarin de geschiedenis van de stad gevangen is in de stedenbouwkundige kenmerken van de stad. Hiroshima is helemaal vanaf niets opnieuw opgebouwd. De stad heeft daardoor een lay-out die veel meer vergelijkbaar is met Amerikaanse steden. Een grid-structuur van straten en wegen. Toch oogt de stad veel chaotischer dan Tokyo: oude, krappe stadstrammetjes die nodig aan vervanging toe zijn, het krioelt er van de auto’s en ook hoor ik hier, voor het eerst in Japan, (regelmatig) de sirenes van ambulances.
Begin van de middag keren we terug bij het hotel waar we onze koffers ophalen. Met tram keren we terug naar het Shinkansen- station van Hiroshima en vanaf daar reizen we met overstap in Shin-Tosu naar Nagasaki, waar we drie nachten in een hotel verblijven. Het is al laat als we in Nagasaki aankomen. Die avond eten we in de haven van Nagasaki met uitzicht op een verlicht zeilschip.
Na het eten doen we nog een drankje in een café genaamd de Flying Horse. Vier Japanners spelen live Amerikaanse rock-nummers voor ons. Niet typisch Japans (zoals wel meer in Nagasaki), maar wel leuk om te zien!
Jordanië: Hoogtepunten in de Woestijn 