Vanuit Hiroshima maken we een daguitstapje naar Miyajima. De veerboot die in 10 minuten van Miyajimaguchi naar Miyajima vaart zit bij de JR-railpas inbegrepen. Helaas staat de hoofd-attractie van Miyajima, de iconische rode tori die op de voorkant van veel Japan-reisgidsen is afgedrukt, in de steigers. Maar ondanks dat schijnt het eiland nog steeds de moeite waard te zijn. Ik ben benieuwd!
Langs de kade lopen we naar de baai van Miyajima waar de Itsukushima Shrine ligt. Het is vloed en daardoor lijkt de shrine bijna op het water te drijven. Een monnik is bezig om een pad van houten vlonders te leggen waardoor toeristen, zonder natte voeten te krijgen, de shrine kunnen bezichtigen. We lopen verder het dorpje in, waar een mooie pagode boven de huizen uitsteekt. In het dorpje komen we ook nog een bruidspaar tegen. Hun kleding is niet super traditioneel, maar het is wel leuk om te zien.
Via het Momijidani Park lopen we naar de voet van de Miyajima Ropeway: een tweetal kabelbanen (8p en 30p) die je in ongeveer een kwartier naar 430 meter hoogte brengen. Het uitzicht over Hiroshima, de omgeving van Hiroshima en de omliggende eilanden is adembenemend. En dan te bedenken dat dit nog niet eens het hoogste punt is. In een iets meer dan halfuur durende wandeling, waar we eerst een stuk moeten afdalen en dan een flink stukken moeten klimmen, komen we uiteindelijk op 535 meter hoogte.
Vanaf het uitzichtspunt bovenop Mt. Misen waar we nu zijn, kunnen we het hele eiland overzien. Het is de perfecte spot om onze meegebrachte broodjes op te eten. Er zijn niet alleen mensen die de top hebben bereikt, ook een hert (Miyajima zit er vol mee) heeft de klim gemaakt. We gaan terug naar beneden. Niet met de kabelbaan, maar te voet. We nemen de Daisho-in afdaling, een flinke tocht van zo’n 1,5-2 uur. Het is een prachtige wandeling met veel natuur, kleine waterstroompjes en mini-tempeltjes.
Aan de voet van de Daisho-in afdaling, aan de rand van het dorpje Miyajima, ligt de Daisho-in tempel. De Daisho-in is wat mij betreft al reden genoeg om een uitstapje te maken naar Miyajima. Ik heb tot nu toe al best wel wat tempels gezien op mijn Japan-reis, maar Daisho-in weet de verwachtingen te overtreffen! Daisho-in bestaat uit vier tempels: Daishi-do, Mainden Hall, Chokugan-do en Kannon-do. Onder de Daishi-do tempel ligt een hal, ik vermoed een soort graftombe, met duizenden lantaarns aan het plafond die een grimmige geel-oranje kleur geven aan de ruimte.
Op de trappen naar de Mainden Hall zitten cilindervormige kokers met Japanse teksten die je kunt draaien bij het op- of aflopen van de trappen. Ik vermoed dat het geluk zou brengen als je ze allemaal laat draaien. Bij de Onarimon gate zit een grote bel die je met een houten stronk aan kunt slaan (1x per persoon). Bij het afdalen van de Daisho-in had ik deze bel al verschillende keren gehoord. Nu ik hier zelf ben, kan ik het niet laten om de bel zelf ook een keer te laten luiden. Ik loop terug naar de ingang van Daisho-in, via een andere route. Dit kronkelige pad terug naar de ingang staat vol met stenen beeldjes. Elk beeldje heeft een gekleurde muts. De beelden lijken op mutskleur gesorteerd te zijn, waardoor je het idee hebt door een regenboog van gekleurde mannetjes te lopen.
Het is inmiddels al weer laat en we besluiten terug te keren naar Hiroshima, maar niet voor ik nog één keer een foto heb gemaakt van de Itsukushima Shrine op de zelfde plek als vanochtend. Voor de lezers van mijn blog: zoek de verschillen met de foto boven op deze pagina 😉 Die avond eten we nog een keer Okonomiyaki in het centrum van Hiroshima.
Jordanië: Hoogtepunten in de Woestijn 