Dag 3: Tokyo

Het regent. Om te schuilen gaan we met de groep in de ochtend naar het Borderless Museum. Het lijkt een beetje op Glow in Eindhoven, maar dan overdekt: een museum met zalen vol lichtschilderingen en verlichte objecten. In de ene zaal loop je door een wereld van zonnebloemen, de volgende zaal hangt vol met blauwe lichtsnoeren die een soort kristal-achtige vibe geven, weer een andere zaal staat vol met leliebladeren op dunne stelen, waarop herfstbladeren worden geprojecteerd.

Begin van de middag gaan we richting het district Ueno waar we een hapje eten in een (blijkt achteraf) Koreaans restaurant. Het eten zit in hete stenen potten en kookt nog na terwijl wij het opeten. Een deel van de groep gaat naar het Tokyo National Museum, maar het is inmiddels droog geworden en samen met drie anderen besluit ik naar de dichtbijgelegen Nezu Shrine te lopen. Het valt vooral op hoeveel vending machines we onderweg tegenkomen. Op bijna elk hoek van de straat staat er wel eentje die o.a. flesjes water, cola en sportdrankjes verkoopt. In Nederland zouden die dingen zwaar te lijden hebben onder vandalisme, in Japan kan het gewoon.

De meeste shrines en tempels in Japan bestaan niet uit slechts één gebouw, maar beslaan een groter gebied of tuin met een ‘main’ shrine of tempel en verschillende kleinere subtempels en shrines. Dit geldt ook voor de Nezu Shrine. Aan de zijkant van de Nezu Shrine ligt een pad met een stuk of 100 à 200 rode poortjes, ‘tori’. Het is alvast een voorproefje van wat we in Kyoto zullen gaan zien. Het terrein is extreem rustig. De Nezu Shrine ligt verstopt achterin een woonwijk ver van de metrostations en dat betekent dat er nauwelijks toeristen komen. Het is een geheim plekje dat ik niet had willen missen. Bij de Nezu Shrine zelf kun je in een naast gelegen winkeltje een houten bordje kopen waarop je een wens kunt zetten en die kun je dan vervolgens bij de tempel achterlaten.

Na de Nezu Shrine besluiten we een bezoekje te brengen aan Akihabara, het anime-district, we zijn immers toch in de buurt. We lopen naar de metro en met overstap komen we aan bij de rand van Akihabara. Aan een lange straat staat een groot aantal hoge gebouwen met daaraan videoschermen die trailers voor populaire anime-series tonen. De begane grond van de gebouwen staat vaak vol met grijpkasten. Ook staat er om de honderd meter een meisje in een kort, schattig (‘kawaii’) jurkje. Deze ‘dienstmeisjes’ delen flyers uit voor zogenaamde maid cafés waar je je door de dienstmeisjes kan laten bedienen.

Bij een bezoek aan Tokyo, kan een bezoekje aan de bekende Shibuya Crossing niet missen. Shibuya Crossing is het drukste kruispunt ter wereld. Om de zoveel tijd springt het voetgangerslicht op groen en dan kunnen mensen in alle richtingen (en zelfs diagonaal!) de kruising oversteken. Zelf zijn we ook overgestoken en in de nabijgelegen winkelstraat hebben we een Yakitori-restaurantje opgezocht.