Gelukkig komt er vanaf vandaag een beetje meer rust in het programma. We hoeven pas om negen uur bij de bus te zijn. Niet veel later rijden we weg uit Wadi Musa, op weg naar de volgende Wadi: Wadi Rum. Maar voor het zo ver is maken we eerst nog een tussenstop bij Little Petra. Net als het ‘big’ Petra wandel je eerst door een Siq naar binnen. Deze Siq is met zo’n 5 meter lengte echter een schijntje vergeleken bij de Siq in Petra. Daarachter zijn ook hier uitgebeitelde kamers en graftombes uit de tijd van de Nabateeërs te zien. De regels in Jordanië m.b.t. archeologische opgravingen zijn trouwens een stuk soepeler. In Europa zou alles met een hekje of lintje zijn afgezet. Hier mag je gewoon omhoog klimmen over de restanten van een 2000 jaar oude trap.
Na Little Petra haalt de reisbegeleider onze lunch op. Bij een uitzichtpunt waar je in de verte nog net een stukje van Petra kan zien, kunnen we de lunch opeten. Er staat een gebouw met een souvenirwinkeltje op de begane grond. Ik volg de borden naar ‘Panorama View Terrace’, wat niet veel meer is dan een trap naar het dak van het gebouw en een stuk of drie plastic stoeltjes. Na de lunch rijden we verder naar Wadi Musa. We maken nog één tussenstop bij ‘Wadi Musa Station’: een locomotief en een paar reizigerswagons op een stuk spoor in het midden van de woestijn.
Bij het bezoekerscentrum van Wadi Musa stappen we over van onze touringcar naar een 4-tal jeeps, waarmee we de woestijn inrijden. De buschauffeur blijft achter bij de bus, alleen Faresh en Usama gaan met ons mee. Na een stukje rijden is er niets anders meer te zien dan woestijn en rotsen. Als je de feestelijke muziek die onze jeep driver afspeelt, negeert, zou je je kunnen inbeelden dat je over Mars rijdt. We stoppen bij een tent voor thee en de tour guide daagt ons uit om door het mulle zand een gigantisch duin op te rennen (beetje à la Dune de Pyla voor wie het kent 😉 ). Het is een vermoeiende klim, maar het uitzicht (en het rennen naar beneden) maken het meer dan waard.
We maken nog een paar tussenstops in de woestijn, o.a. voor een groepsfoto bij een kloof midden in de woestijn. Daarna rijden we naar een uitzichtpunt om de zonsondergang te bewonderen. Doordat de zon achter een berg zakt, blijft het daarna nog even licht. Wel verschijnt meteen de (volle) maan aan de hemel. We rijden door naar ons tentenkamp. Door een lange loper met aan beide kanten fakkel-achtige lampjes lopen we naar de gemeenschappelijke tenten. De rust, de leegte, de volle maan en de sfeer van het tentenkamp, geven het geheel een bijna magische ervaring. Wij zijn de enige gasten die nacht, op een familie na, uit… ja hoor… Nederland. Die avond krijgen we Zarb-dinner, een grote stellage met kip, aardappel en wortel die diep onder de grond is klaar gemaakt. Daarna gaan de speakers aan en dansen we op een mix van traditionele Jordaanse muziek en Nederlanstalige feestmuziek (zoals bijv. de Snollebollekes). De tent zelf is overigens een stuk minder primitief dan op internet is beschreven: er is gewoon elektriciteit en een normale badkamer met douche (alleen ijskoud water helaas). Van alle overnachtingen in Jordanië was dit misschien nog wel de meest luxe!
Jordanië: Hoogtepunten in de Woestijn 