Dag 4: Petra

Vandaag is het tijd voor Petra! Eén van de hoogtepunten van Jordanië en op zichzelf reden genoeg om een reis naar Jordanië te maken. Voor we Petra ingaan krijgen we nog de nodige instructies van Usama. In Petra zullen we aangesproken worden door locals die ons vragen of we op ezel, kameel of paard door Petra willen rijden. Als je dat niet wilt moet je ‘nee’ zeggen. Als je zoiets zegt als ‘misschien later’ blijven de locals je net zo lang volgen met hun ezel tot je uit ongemakkelijkheid wel een ritje moet maken. En dan is het zo ver: we gaan op pad! Ik denk dat veel van mijn lezers wel ooit een foto van de schatkamer gezien hebben (zie hieronder), maar wat velen misschien niet weten (of niet realiseren) is dat Petra veel meer is dan alleen de schatkamer. De wandeling begint met een tocht door een nauwe diepe kloof, de Siq. Op plekken waar de Siq wat breder is, zijn graven uit de rotswand uitgehakt (een graf is te herkennen aan de urn boven de ingang). Ook leren we hier van het geloof van de Nabateeërs, de oude bewoners van Petra. Waar Grieken of Romeinen hun goden meestal afbeelden als menselijke wezens, beelden de Nabateeërs hun goden ook af als geometrische vormen, zoals een rechthoekig blok.

En daar is ie dan! Aan het eind van de Siq wordt de schatkamer zichtbaar! Een enorm bouwwerk. Omdat we vroeg zijn vertrokken, hebben we de plek bijna voor ons alleen. Dus alle tijd en ruimte om veel foto’s (en selfies) te maken. Alle bouwwerken die je in Petra ziet zijn met beitel uitgehakt, dat moet een hele operatie geweest zijn! Na de schatkamer neemt Usama afscheid van ons en mogen we zelf de rest van Petra verkennen. Ik sluit me aan bij een groepje meiden en we beginnen aan de klim naar het Monastery. Het is gelukkig nog niet al te warm. Het is pas ’s ochtends, al voelt het alsof we er al een halve dag op hebben zitten. Toch, is de klim behoorlijk vermoeiend. Na zo’n 45 minuten en zo’n 850 treden bereiken we het Monastery. Dit bouwwerk is minder gedetailleerd dan de schatkamer: godenbeelden en Korintische versiersels ontbreken, maar dat maakt hem niet minder mooi.

We besluiten om ook hier te lunchen (ook al is het nog wat vroeg). Op het terras tegenover het Monastery ploffen we neer. Ik bestel een ‘cheese roll’, wat neer komt op een soort opgerolde tosti met kaas en een appelsap. Leuk feitje is dat de appelsap in Jordanië een stuk meliger en minder zoet smaakt dan de appelsap zoals we die in Nederland kennen. Ik denk dat ik de Nederlandse appelsap lekkerder vind, maar die uit Jordanië is zeker een aardig alternatief! Na de lunch gaan we terug naar beneden. De afdaling gaat een stuk makkelijker en met fris optimisme besluiten we nog een tweede klim te maken. Deze klim gaat via de Royal Tombs naar een uitzichtpunt over de schatkamer. De tweede klim is een stuk zwaarder dan de eerste: allereerst omdat we er al een klim op hadden zitten, maar ook omdat het nu een stuk warmer is: zo rond de 27-28 graden en ook al staat ook deze wandeling als 45 minuten en 850 treden aangegeven, toch lijkt het uitzichtspunt een stuk verder dan de Monastery. Maar uiteindelijk zijn we er dan. In een klein hutje van lakens en dekens worden we ontvangen en na bestelling van een drankje (koud uit de koelbox) mogen we foto’s en selfies maken van de Schatkamer van bovenaf. De tocht terug naar beneden en terug door de Siq naar ons hotel is zwaar. Het is pas twee uur, ik ben uitgeput, maar verlaat Petra wel met een voldaan gevoel. In de middag chillen we wat bij het zwembad van het hotel.

In de avond worden we opgepikt door drie pick-up trucks en achterin de bak van de pick-up truck worden we naar een lokale familie in Wadi Musa gebracht waar we zullen dineren. De oorspronkelijke Jordaniërs zijn Bedoeïenen, nomadenstammen die door de woestijn trokken. Tegenwoordig zijn de meeste bedoeïenen meer gesetteld. Gastvrijheid is nog altijd een belangrijk onderdeel van hun cultuur en dat zie je terug in de grote hoeveelheid vluchteling die het land opvangt uit o.a. Syrië en Irak. De gastvrijheid zie je ook terug bij de locals. Als vreemdeling mag je jezelf zomaar* bij een random familie uitnodigen en daar zal je dan altijd als hun gast worden ontvangen (* het is wel gebruikelijk dat je een geschenk teruggeeft voor hun diensten). Er wordt koffie aangeboden. Soms besluit een gast om de koffie te weigeren. Dit is een teken dat er nog iets afgehandeld moet worden: bijvoorbeeld een zoon die met de dochter van het huis wenst te trouwen. In een aparte kamer worden dan de voorwaarden van het huwelijk besproken. Het schenken van de koffie is dan een teken dat de deal is gesloten. Na de koffie worden we naar een simpele keuken gebracht waar een oudere vrouw (van ik schat rond de 70 jaar) voor ons heeft gekookt: ‘Mansaf’. Dit is een pan met rijst, kip, wortel, aardappel en bloemkool die ondersteboven op een schaal wordt leeg gekiept en daarna met yoghurt en khubz wordt geserveerd. Na het eten worden we weer opgehaald en teruggebracht naar het hotel.