Dag 19: Kyoto

Na bijna drie weken Japan begint de tempelmoeheid waar in veel Japanse reisgidsen over gesproken wordt, een beetje toe te slaan. Maar Kyoto, de stad van de tempels, heeft toch nog een paar pareltjes die mijn verwachtingen hebben weten te overtreffen. Een van die tempels is de ‘Golden Pavilion’: een iconische tempel midden in een meer bedekt met bladgoud. Het is alleen jammer dat het zo toeristisch is. Voor je een kaartje kunt kopen moet je een minuut of tien in de rij staan en vervolgens moet je je een weg banen door de mensenmassa om het perfecte fotoplekje te kunnen veroveren. Maar eerlijk is eerlijk, het is de moeite waard, deze tempel had ik niet willen missen!

We stappen in een van de overvolle stadsbussen van Kyoto en met een overstap bij een klein lokaal busstation, komen we aan bij de volgende bestemming: Ryoanji Temple een zen-tempel die bekend staat om zijn rotstuin. In een aangeharkt grindbed liggen vijftien rotsblokken. Het idee is dat, waar je ook staat, je altijd slechts veertien rotsblokken tegelijkertijd kan zien. Als je ze alle vijftien tegelijkertijd zou kunnen zien heb je de verlichting bereikt. Mag je daarbij je hoofd draaien, vraag ik me af? Anders kun je vanaf rechtsvoor nét nog alle rotsblokken op links zien terwijl ook het rechtsachter verstopte rotsblok tevoorschijn komt. En telt het als je van de rotsblokken een panorama-foto maakt en ze zo alle vijftien tegelijkertijd aanschouwt?

Opnieuw nemen we de bus, nu naar een van de meest westelijke wijken van Kyoto. Arashiyama ligt aan de rand van Kyoto bij de ingang van een kloof. De natuur is hier prachtig. We steken de Togetsukyo Bridge over en weer terug. Waar Arashiyama bekend om staat is de Arashiyama Bamboo Groove een bos met metershoge bamboebomen. Het heeft wat mystieks. Ook hier weer enorme massa’s toeristen. Tip als je hier komt: loop een ommetje en ga aan de achterkant bij de Bamboo Groove naar binnen. Het is hier nét even wat rustiger, al scheelt het niet veel.

Halverwege de Bamboo Groove ligt de ingang naar de Tenryu-ji tempel. Zoals bij de meeste tempels in Japan, moet je ook hier weer je schoenen uittrekken voor je de tempel bezoekt. Over een soort overdekte loopbrug loop ik zo’n 100 meter (op sokken) naar de naastgelegen schatkamer. Dat vind ik zo grappig aan de Japanse tempels: hoe sommige tempels bestaan uit een aaneengesloten stelsel van looppaden die je kunt bewandelen zonder ook maar een keer je schoenen weer aan te hoven trekken.

Via de drukke dorpsstraat loop ik terug naar de bushalte. Dan sta ik ineens oog in oog met Nijntje! Nijntje, of Miffy zoals ze in Japan heet, is echt razend populair. In Tokyo (grijpkast), Nagasaki (Holland-bord) en Himeji (op een bus) had ik haar ook al gezien, maar deze bakkerij vol met Nijntje-hapjes spant de kroon! Het is dat de reisgids stevig doorloopt en dat we nog iets leuks voor de boeg hebben, anders had ik zeker een Nijntje geprobeerd!

Die avond gaan we naar een Japanse voorstelling. In ongeveer een uur tijd worden er kleine stukjes typisch oud-Japanse kunst getoond: o.a. bloemschikken, poppenspel en een dansende geisha. Je mag foto’s maken, maar met de zaalverlichting en vanaf rij 10 zijn die niet echt goed gelukt. Al die lichtgevende mobieltjes, geroezemoes en toeristen die zelfs door de zaal lopen doen wel wat afbreuk aan de traditionele Japanse voorstelling. In een komische tussen act schiet ik in de lach. Geen idee wat de Japanse spelers allemaal zeggen, maar de beeldtaal en de intonatie van de woorden zeggen meer dan genoeg. De twee Japanse boeren proberen uit een kom saké te drinken, maar doordat ze vastgeketend zijn komen ze in de meest rare poses uit, al met al zorgt het voor een komisch tafereel!