Vandaag was de langste reisdag van mijn drie weekse vakantie (de vlucht van/naar Japan niet meegerekend natuurlijk). Dat betekent dat ik helaas niet zo veel interessante foto’s heb kunnen maken. Als we in de ochtend ons hotel verlaten, zien we hoe in de straat een klein festival wordt opgebouwd. Er is een schiettentje, een bandje dat alvast aan het inspelen is, verschillende eetkraampjes waaronder ook een rijdend eetkraampje in de vorm van, ik denk, een muis? Het blijkt later dat het vandaag een culturele feestdag is in Japan, wat dus ook de gelegenheid is voor dit festival.
Heel lang kunnen we niet bij het festival blijven want nadat onze bagage in een busje is ingeladen gaan we terug naar het station. Er volgt een lange busreis terug naar het station van Kumamoto. Het is druk in de bus en er komt een Japanse dame naast me zitten. Ze lijkt moe te zijn en doezelt af en toe een beetje weg tegen mijn schouder. Ik vind het wel grappig, maar volgens mij schaamt het meisje zich voor zichzelf, want zodra er een ander leeg plekje vrij komt in de bus gaat ze meteen daar zitten. In de omgeving van Mt. Aso leek het sowieso alsof wij de toeristische attractie waren. In onze groep zaten meerdere jongens van 1 meter 90 (of groter, geen idee eigenlijk?) die verschillende keren op de foto gingen met Japanse meisjes. En zelfs met mij zijn er een paar foto’s gemaakt.
Het openbaar vervoer in Japan is natuurlijk geweldig: super punctueel, efficiënt en snel. Maar wat me wel opvalt is de grote hoeveelheid prikkels die je op een station te verwerken krijgt. Elk station heeft z’n eigen deuntje dat wordt afgespeeld als een trein aankomt. Als je dat deuntje drie keer hebt gehoord, heb je het wel gehad. De trein die voor ons staat heeft dit station als eindbestemming en om aan te geven dat men niet mag instappen klinkt twee minuten lang een irritante pieptoon ‘piep-piep-piep-piep’ en dan daarbovenuit klinkt nog een stem die in het Japans reisinformatie omroept. Nederlandse stations zijn een oase van stilte vergeleken met de Japanse tegenhangers.
Tegen de avond komen we aan in Kyoto, alweer de laatste bestemming van de Japan-reis. Nadat we zijn ingecheckt, trekken we de stad in. We eten die avond in het Gion-district in een toeristisch steegje ‘Pontocho’, vergelijkbaar met het Yakitori-steegje van Tokyo. Als je kwalitiatief goed wilt eten kan ik dit straatje aanbevelen, maar als je véél wilt eten of op zoek bent naar een goedkope maaltijd, zou ik Pontocho afraden. Na het eten lopen we nog een stuk door Gion. In dit district zou je ook Geisha’s kunnen spotten: elegante vrouwen met witte make-up en traditionele kleding. Die heb ik vandaag helaas niet meer gezien.
We bezoeken de Yasaka Shrine, die door de culturele dag langer geopend is en bovendien prachtig verlicht is. Ongeveer halverwege het terrein valt mijn telefoon uit. De batterij is leeg. Toch heb ik nog een paar prachtige foto’s kunnen maken voor we terug keren naar het hotel.
Jordanië: Hoogtepunten in de Woestijn 