Een groepje reisgenoten besluit vandaag (een hele dag!) naar Akihbara, het anime-district, te gaan. Op dag 3 ben ik hier al geweest, maar ik weet dat ik daar nog lang niet alles gezien heb, dus ik ga met ze mee. Ik denk alleen niet dat ik het een hele dag vol ga houden. Heel Akihabara staat vol met arcades: gebouwen 4 à 5 verdiepingen hoog, vol met spelletjesautomaten, grijpkasten en gokautomaten. Voor de gebouwen open gaan, staan er al een aantal Japanse jongeren voor de deur te wachten. Zodra het rolluik opent, stipt om 9 uur, stormen ze naar binnen om hun favoriete game te spelen.
Ook zijn er in Akihabara veel winkeltjes. Op de begane grond wordt vaak electronica verkocht (laptops, tablets, smartphones, scheerapparaten etc.). Op de eerste verdieping zie je dan vooral games, zowel nieuwe PC-games als oude retro-games. Vanaf de tweede verdieping begint de anime-gekte. Deze verdieping staat vol met anime dvd’s, speelkaarten en action-figures. Op de hogere verdiepingen hangt een gordijntje met 18+ erop en zie je diezelfde anime-figuren maar nu zonder kleren. Ga je nog hoger dan zijn het opeens geen anime-poppetjes meer. Je begrijpt vast wel dat ik in dit soort winkels ook geen foto’s heb kunnen/mogen maken.
Aan het eind van de ochtend hebben we ook nog een katten-café bezocht in Akihabara. Ook dit is iets dat je écht alleen maar in Japan ziet: onder het genot van een drankje mag je naar binnen in een huiskamerachtige setting en kun je met de aanwezige katten spelen, knuffelen en ze (tegen bijbetaling) snoepjes geven. De katten lijken het allemaal wel prima te vinden en kijken niet op van de extra aandacht die ze krijgen. Er was ook nog een uil- en egel-café (zelfde soort concept), maar die heb ik niet meer bezocht.
Ik neem afscheid van de drie anime-fans en ga in mijn eentje naar het Edo-Tokyo Open Architectural Museum, in een van de buitenwijken van Tokyo. Een attractie die oorspronkelijk niet op de planning stond maar werd aangeraden vanuit het in-flight entertainment system van KLM. Ik ben heel blij dat ik hier naar toe ben gegaan. Het is oud-Japans dorpje met woonhuizen, winkels en een badhuis, nagebouwd uit de laat-19e en vroeg-20e eeuw. Je mag overal naar binnen om het interieur te bekijken en zo ervaren hoe het leven in Japan er vroeger uit heeft gezien. Wel moet je vaak je schoenen uit trekken. Een echte aanrader voor iedereen die van architectuur en/of geschiedenis houdt!
Die avond doe ik iets minder Japans en eet ik een hamburger met frietjes bij MOS Burger, een soort van MCDonalds. Wel een Japanse keten, dat dan weer wel!
Jordanië: Hoogtepunten in de Woestijn 